Toen het moment naderde dat onze moeder naar een verpleeghuis zou moeten, werd ik gebeld door haar dominee. Haar boodschap was: "Zorg dat uw moeder daar niet komt. Zij komt met meerdere bewoners op een kamer en kan nauwelijks iets meenemen, wat haar dierbaar is. Bovendien zal de persoonlijke betrokkenheid en warmte, die zij nodig heeft, er niet zijn." Mijn broer en ik wonen op tenminste 2 uur reizen van haar woonplaats en konden dus niet een paar keer per week naar haar toe gaan.
Via een toevallige samenloop van omstandigheden had ik gehoord van de mogelijkheden, die Bos- en Meerzicht in Oudemirdum biedt. Het gaat daarbij om opvang en verzorging van ouderen, die blijvende medische en sociale verzorging nodig hebben. Dus samen met moeder naar Bos- en Meerzicht. Wij werden gezellig ontvangen en moeder zag haar mogelijke zorgomgeving. Zonder aandringen van mijn broer of mijzelf wilde ze zo snel mogelijk verhuizen naar een voor haar onbekende omgeving in Friesland.
Wanneer wij nu terugkijken op de periode van haar verblijf, kunnen wij alleen maar dankbaar zijn. Moeder werd medisch begeleid door de plaatselijke huisarts en de specialisten van het ziekenhuis in Sneek. De zorg werd gegeven door de verzorgenden van Bos- en Meerzicht. Een vast team van medewerkers, die 24 uur per dag zorg leveren. Zij lieten zien dat hun persoonlijke aandacht en warmte gelijkwaardig is aan datgene, wat je van je eigen familie kunt verwachten. Moeder had een eigen appartement met de meest dierbare meubeltjes en bezittingen. We konden als familie altijd op bezoek komen en werden ontvangen, alsof we bij haar thuis waren. Met andere woorden: "Ook wij voelden ons thuis en dat werd door haar, ondanks dat ze niet meer kon spreken, aan ons overgebracht". Achteraf heb ik me meerdere malen afgevraagd waarom er in ons land niet meer 'zorg'verblijven voor de oudere en hulpbehoevende mens zijn, welke persoonlijke zorg en vooral menselijke warmte kunnen aanbieden. Het lijkt wel of we de oudere, hulpbehoevende mens verplichten zich in de laatste levensfase op te sluiten in grootschalige, onpersoonlijke instituten. Instituten waar een grote staf aan medewerkers is, die steeds verder van de hulpbehoevende afstaat.
M.i. dient ook opgemerkt te worden dat ik de indruk heb, dat een verblijf in een voorziening als Bos- en Meerzicht goedkoper is. Goedkoper voor zowel de betrokkene als de financiële fondsen (zorgverzekeraars en AWBZ), dan de grootschalige verpleeg- en verzorgingshuizen. Het kan, omdat 'overhead' en bureaucratie in Bos- en Meerzicht zoveel mogelijk worden teruggedrongen. Dit aspect laat ik graag ter beoordeling aan de zorgverzekeraars en overheidsinstanties. In ieder geval heeft onze moeder in haar laatste levensfase die zorg gekregen, die ik als 'Guodlik Minskehelp' omschrijf.
Warns,
A.G.J. de Koningh
